Ξανά Ξανθιά

Labels: ευχή.

Labels: ggd

(το δώρο μου, για όσους αγαπούν να με διαβάζουν)

1.παρτ- ουαν

Γνωριστήκαμε ανάμεσα σε νότες. Στο ντο, με αιφνιδίασε, στο ρε, του χαμογέλασα, στο μι, παραδόθηκα για πάντα στην απρόσμενη τρέλα του, στην αδιάσειστη απόδειξη της υπερβολής του. Ξεφύτρωσε από το πουθενά, πάντα έτσι εμφανιζόταν. Καιρό αργότερα, μετά από άπειρες εμφανίσεις και εξαφανίσεις, τον αποκαλούσα κοροϊδευτικά Χουντίνι. Εκείνος τότε, με χαστούκιζε θεατρικά, δήθεν δυνατά, μετά άπλωνε το χέρι του και εμφάνιζε, πίσω από το δεξί αφτί μου, ένα προφυλακτικό. Το αστείο αυτό, έγινε μέρος της προσωπικής μας παράστασης και το προφυλακτικό, το ίδιο πάντα, κομμάτι από το σκηνικό. Είναι περιττό να σας αναφέρω πως δεν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ.

Δεν θα ξεχάσω εκείνη την πρώτη φορά. Αν είχε την δυνατότητα ο εγκέφαλος μου να τυπώσει φιλμ, είμαι σίγουρη πως θα την αναπαριστούσε αυτούσια, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Με όλα της τα λάθη.
Με κοίταζε επί πέντε ολόκληρα, ατελείωτα λεπτά, χωρίς να μιλάει. Λες και προσπαθούσε να πάρει σωστά τα μέτρα των αντοχών μου. Σκεφτόταν, με κοίταζε και σκεφτόταν. Μισόκλεινε τα μάτια και στράβωνε το πρόσωπο του σε ένα μισό χαμόγελο, σαν να μην ήταν σίγουρος για τον τρόπο που θα ξεστόμιζε αυτό που είχε, ως ιδέα, ήδη σχηματιστεί μέσα στον χαοτικό εγκέφαλό του.
«Έχω να σου κάνω δυο προτάσεις», μου είπε. «Η πρώτη, είναι να σε κεράσω ένα ποτό και μετά να με ακολουθήσεις μέχρι την άλλη γωνία του δρόμου. Έχει ένα σημείο εκεί που δεν φωτίζεται καλά, η λάμπα είναι σπασμένη… Θα σκύψεις, θα σηκώσεις το φόρεμα σου και θα σε πηδήξω. Γρήγορα και χωρίς λέξεις. Άγρια και χωρίς δικαιολογίες. Δεν θα γυρίσεις να με κοιτάξεις, δεν θα διαμαρτυρηθείς, δεν θα πεις λέξη. Και εγώ, σου υπόσχομαι ότι θα σου χαρίσω τον πιο έντονο οργασμό της ενήλικης ζωής σου….»
Γύρισα και κοίταξα πίσω μου. Έψαχνα για κάμερες. Δεν μπορεί, κάποιος θα έπρεπε να μου κάνει πλάκα, γιατί αν πω, ότι είχα ακούσει ποτέ στο παρελθόν κάτι πιο εξωφρενικό και θρασύ, θα είναι ψέμα… Τα δάχτυλα μου σφιγμένα γύρω από το μπουκάλι της μπίρας είχαν αρχίσει να ασπρίζουν, σχεδόν με πονούσαν. Είχα κατεβάσει το βλέμμα, προσπαθώντας να αποφύγω το δικό του. Ήμουν σίγουρη ότι είχα ακούσει καλά, δεν είχα σαλτάρει, δεν είχα καν προλάβει να μεθύσω. Μισή μπίρα όλη κι όλη η κατανάλωση μου μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Όταν βεβαιώθηκα, ότι κανείς δεν μου είχε στείλει την Candid Camera, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο χαμογελαστό μαλάκα που είχα απέναντι μου - οδηγούμενη από μια διεστραμμένη περιέργεια, ομολογώ – για να δω που θα καταλήξει όλο αυτό το απίστευτο που μου συνέβαινε.
«Και η δεύτερη;..», τον ρώτησα κοιτάζοντάς τον όσο περισσότερο ανέκφραστη μπορούσα. Αλλά όσο κι αν με είχε προετοιμάσει ήδη με την πρώτη, με τίποτα δεν περίμενα αυτή που ακολούθησε…
«Α, η δεύτερη είναι πολύ δύσκολη. Αμφιβάλω αν είσαι σε θέση να της επεξεργαστείς καν…». Του έγνεψα καταφατικά, για να συνεχίσει, ήθελα να δω που το πήγαινε, η περιέργεια μου είχε παραδώσει οικειοθελώς την θέση της στην αγωνία.
«Παίζεις μπάσκετ;… Αν παίζεις, πάμε εδώ και τώρα, να παίξουμε. Αλλά να ξέρεις, δεν θα ανεχτώ γκομενίστικους θεατρινισμούς. Θα παίξουμε μέχρι να ματώσουμε, μέχρι κάποιος από τους δυο μας να κερδίσει. Με όποιον τρόπο.…». Τι μου έλεγε; Ήθελα να χώσω άκομψα τα κοντοκομμένα νύχια από τους δείκτες μου και να ξύσω τα αφτιά μου. Είχε σκοπό να με τρελάνει; Με κορόιδευε; Έπαιζε μαζί μου; Ή ακόμη χειρότερα, εννοούσε σοβαρά όλα όσα έλεγε;…
Αν σε κάποιον διαγωνισμό δεν θα πρώτευα ποτέ, είναι αυτός για τον πιο σώφρων και λογικό άνθρωπο της πόλης. Ειδικά σε τέτοιου είδους, παράλογες προκλήσεις το μυαλό μου μούδιαζε, δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Ένιωθα το αίμα μου να ρέει γρηγορότερα από το φυσιολογικό, να ξεπερνά χωρίς δυσκολία τα στενά όρια των αρτηριών μου και βγαίνει εκτός. Το αισθανόμουν να ποτίζει εξωτερικά το δέρμα μου και τα μαλλιά μου, σχεδόν το οσμιζόμουν. Αν κάτι δεν μπορούσα – κι ακόμη δεν μπορώ – να αρνηθώ είναι οι ανοιχτές, παράλογες προκλήσεις τύπου «μονομαχία στο Ελ Πάσο...»…

Ανοιξιάτικη πανσέληνος, κι εγώ, με το 1.65, τα 52 μου κιλά, το κοντό μου φουστανάκι και τα λευκά Stan Smith, να θυμίζω περισσότερο μαζορέτα, παρά παίκτη του μπάσκετ, βρισκόμουν αντίπαλος - στη μέση της νύχτας - ενός άγνωστου άνδρα, σε ένα γηπεδάκι της κακιάς ώρας με τσιμεντένιο δάπεδο… Είχα καταφέρει να μπλέξω άλλη μια φορά. Και τα δικά μου μπλεξίματα, ποτέ δεν ήσαν άπλα, αλλά πάντα υπερβολικά και άξια αναφοράς, ως παράδειγμα προς αποφυγήν…
Το παιχνίδι αποδεδείχθηκε πολύ σκληρό. Ακόμη και για τα δικά μου γούστα. Πολλές φορές, μετά το τέλος εκείνης της βραδιάς, θυμώνουν καρέ-καρέ τα γεγονότα, όπως εξελίχτηκαν και ένιωθα πάλι, ξανά, το ίδιο ακριβώς συναίσθημα. Μια συσσωρευμένη ένταση χαμηλά στο υπογάστριο, πόνος και καύλα μαζί, αγωνία στο φουλ και πάθος…

Σε ένα κατέβασμα, ο αγκώνας του Στέφανου με βρήκε κατευθείαν στο πρόσωπο. Η διάφορα ύψους ήταν ιδανική για κάτι τέτοιο. Νομίζω πως για μερικά δευτερόλεπτα έχασα το φως μου, δάκρυσα, η μύτη μου άνοιξε και το αίμα που πάλευε εδώ και ώρα να ξεφύγει από τις φλέβες μου, μπας και εκτονωθεί όλη αυτή η ένταση, επιτέλους, τα κατάφερε. Ήταν ελεύθερο.
Αυτό ελεύθερο κι εγώ πεσμένη κάτω, καλυμμένη από το ίδιο μου το αίμα, ανακουφισμένη και ευτυχής!….
Ξάπλωσα ανάσκελα, έκλεισα τα μάτια κι άφησα το σώμα μου εκεί, άδειο από σκέψεις, κενό και παραδομένο…



"Δεν φοράμε μόνο εκείνες τις συμπεριφορές που μας αρέσουν περισσότερο, αλλά κι αυτές που μας βολεύουν, όπως τα παλιά τριμμένα ρούχα. Τις φοράμε μέχρι να λιώσουν τα υφάσματα, να σπάσουν τα γαζιά, μέχρι που άυλες πια να κρέμονται από πάνω μας μετατρέποντας μας σε φαντάσματα του ίδιου μας του εαυτού…"

2. παρτ-του

Ξημέρωνε, το terminal εντελώς άδειο, εκτός από μια τσακισμένη καθαρίστρια κι εμάς, άλλος κανείς… Ο Στέφανος πετούσε με μα φτηνή πτήση charter για Βαρκελώνη κι εγώ με τα ρούχα γεμάτα από το ξεραμένο αίμα μου, την πρησμένη σαν μελιτζάνα μύτη μου, του κρατούσα παρέα.
Καθόμασταν δίπλα-δίπλα και πίναμε σκέτο ελληνικό καφέ, από το ίδιο πλαστικό ποτηράκι. Σιχαινόμουν τον ελληνικό κι αυτός εδώ ήταν πικρός σαν έξωση χριστουγεννιάτικα, αλλά κι ο μόνος τρόπος να μοιραστώ κάτι μαζί του… Ένας ανεπιτυχής τρόπος να μάθω οτιδήποτε γι αυτόν, καθώς δεν μπήκε στον κόπο να μου συστηθεί, αλλά ούτε κι εγώ θα ρωτούσα ευθέως, ποτέ. Μου έφτανε που ήταν εκεί, έστω και για λίγο. Αν άρχιζα τις ερωτήσεις, θα έφευγε ο χρόνος χωρίς να τον αντιληφτώ. Ήξερα, ότι η κουβέντα θα έρεε και θα μίκραινε την απόσταση από το αντίο… Αν μπορούσα να επιλέξω, οι δύο αυτές ώρες, μέχρι την στιγμή της αναχώρησής του, θα ήθελα να κρατήσουν μια μαραθώνια αιωνιότητα. Και πάλι δεν θα μου έφταναν.
Η σιωπή μεγαλώνει την απόσταση, προεκτείνει τον χρόνο, σε γεμίζει σκέψεις και δύναμη. Όλα αυτά τα γνώριζα, κι ας μην τα είχα υιοθετήσει ποτέ ως συμπεριφορά μέχρι τώρα. Μου φαινόταν τόσο φυσικό να κρατώ αυτή την στάση, λες και την τηρούσα μια ζωή με θρησκευτική ευλάβεια.

Η αναγγελία, για την πύλη που άνοιγε, σήμανε το τέλος της σιωπηλής αναμονής μας.
Σηκώθηκε, μου έπιασε το χέρι και με τράβηξε μαλακά. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογέλασε και μου έγνεψε, λες και περίμενε να συμπληρώσω με την σειρά μου μια πρόταση που δεν ξεκίνησε ποτέ, αλλά πηγαινοερχόταν ανάμεσα μας σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ.
«Θα σε ξαναδώ; Πότε, πως, που;…» ρώτησα, χωρίς να πάρω ανάσα καθώς η μύτη μου είχε προς το παρόν τεθεί εκτός λειτουργίας.
«Μόνο αν το θέλεις πολύ…» μου απάντησε… «Είμαι ανυπότακτος, δεν θα μπορέσω να επιστρέψω στην Ελλάδα πριν περάσει ένας χρόνος. Αν θέλεις να με ξαναδείς, θα με συναντήσεις ξανά εδώ, σε έναν χρόνο από τώρα, ακριβώς την ίδια μέρα και ώρα.» Έστρεψε τον καρπό του προς το μέρος μου για να δω την ώρα στο ρολόι του, κι αφού βεβαιώθηκε ότι αυτό καταχωρήθηκε στο θυμικό μου, συνέχισε. «Μέχρι τότε δεν πρέπει να με ξανασκεφτείς, αυτό θέλω να μου το υποσχεθείς. Όταν η ανάμνηση αυτής της μέρας θα έρχεται στο μυαλό σου εσύ θα την διώχνεις. Θέλω να την κρατήσεις φυλαγμένη σε μιαν άκρη του μυαλού σου, ανενόχλητη, ναρκωμένη, απλώς να υπάρχει. Αν θέλεις στα αλήθεια πολύ να με ξαναδείς, η μνήμη αυτή θα αναδυθεί την κατάλληλη στιγμή από μέσα σου. Θα το δεις.»
Διέτρεξε με το δείκτη του το διαλυμένο μου οστό και τον εναπόθεσε τρυφερά πάνω στα χείλη μου, καθιστώντας μου σαφές ότι δεν περίμενε ν’ απαντήσω. Δεν με είχε ρωτήσει άλλωστε, απλώς με είχε ενημερώσει. Γύρισα την πλάτη και απομακρύνθηκα, χωρίς να γυρίσω να κοιτάξω. Μια τελευταία ματιά θα διέλυε το δίχτυ που μας κρατούσε απομονωμένους, προστατευμένους από την λογική και τις περίεργες ματιές των ταξιδιωτών που πλέον είχαν κατακλείσει την αίθουσα αναμονής. Μέλη μιας διαπροσωπικής συνωμοσίας που κανείς δεν ήταν σε θέση να υποπτευτεί, πολύ περισσότερο δε, να καταλάβει...

Η ζωή μου συνεχίστηκε σαν μην διασταυρώθηκε ποτέ με την δική του. Σπουδές, εξετάσεις, γκομενιλίκια, διακοπές, έρωτες… Τίποτε δεν άλλαξε πέρα από την μικρή προεξοχή στην ράχη της μύτης μου, σαν μικρό παράσημο της γενναίας μου πράξης να ακολουθήσω την μοίρα μου και ότι εκείνη όριζε. Τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς τα έθαψα σαν να ήταν τσεκούρια του πολέμου και τα απέκρυψα από τους πάντες. Βρήκα μια καλή δικαιολογία για το χάλι της μύτης μου - είπα ότι τράκαρα με μία τζαμαρία – μέχρι που πίστεψα κι εγώ, ότι η γνωριμία μου με τον Στέφανο, ήταν προϊόν έντονης φαντασίας.
Ένα χρόνο ακριβώς μετά, ξημερώματα, πετάχτηκα από το κρεβάτι μου λουσμένη στον ιδρώτα. Η ανάμνηση εκείνης της νύχτας αναδύθηκε από τα βάθη του μυαλού μου πανηγυρικά. Όχι εκβιαστικά, σαν έκτρωση ή σαν καισαρική, αλλά σαν μια φυσιολογική γέννα, Μια εγκυμοσύνη που πήρε όλο τον χρόνο, που της ήταν αναγκαίος, για να ολοκληρωθεί.

Ήρεμη, χωρίς βεβιασμένες κινήσεις, σηκώθηκα και ντύθηκα. Ήμουν σίγουρη, εκείνος θα ήταν εκεί και θα με περίμενε.
Η διαδρομή προς το αεροδρόμιο κράτησε ελάχιστα. Κατέβηκα από το ταξί, πλήρωσα τον νυσταγμένο ταξιτζή, και προχώρησα με αργό βήμα προς την αίθουσα αναμονής. Κάθισα στην ίδια ακριβώς θέση, όπως έναν χρόνο πριν, την ίδια ώρα έκλεισα τα μάτια και περίμενα.
Όταν ένα ανδρικό χέρι πέρασε πάνω από το κεφάλι μου και χάιδεψε την άκρη των χειλιών μου νομίζω πως τότε, και μόνο τότε, επέτρεψα στον εαυτό μου να ανασάνει κανονικά. Λες, κι έναν ολόκληρο χρόνο ζούσα με δανεικό αέρα, αλλά δεν το γνώριζα.
Ήταν αυτός. Ακόμη κι αν δεν ήμουν σίγουρη για την όψη του, την μυρωδιά του κορμιού του δεν θα την ξεχνούσα, όσα χρόνια κι αν περνούσαν, όσες μνήμες κι αν έθαβα, όσους έρωτες κι αν πρόδιδα, αυτή θα παρέμενε πάντα μοναδική, αναγνωρίσιμη ακόμη κι όταν θα απουσίαζε.

3.Παρτ-θρι

(φευγαλέο άγγιγμα)

Το άρπαγμα από τον λαιμό που μου έκανε ο Στέφανος - αμέσως μετά από το χάδι με τα ακροδάχτυλα του στην άκρη των χειλιών μου - με ξάφνιασε. Ήταν τόσο κόντρα σε αυτό που περίμενα, μετά από έναν χρόνο απουσίας… Τα μάτια μου πετάχτηκαν έξω, η ανάσα μου κόπηκε, σχεδόν έχασα το φως μου. Ο αιφνιδιασμός, όχι μόνον ο λεκτικός, ήταν το μεγάλο του ατού άλλωστε… Κι όπως ήμουν καθισμένη, με τα μακριά του δάχτυλα τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό μου, εκείνος ακούμπησε το στόμα του στο αφτί μου και μου ψιθύρισε, «μου έλειψες όσο ακριβώς σου έλειψα», αμέσως μετά χαλάρωσε το σφίξιμο, με σήκωσε όρθια και μ’ έκλεισε σε μια αγκαλιά τόσο οικία που θα νόμιζε κανείς ότι μπαινόβγαινα μέσα σε αυτή μια ολόκληρη ζωή…

Οι αισθήσεις μου πάντα οξυνόταν από την στιγμή που τον συναντούσα. Αρχικά, δεν είχα αντιλήφθη ότι η δική του παρουσία λειτουργούσε ως εναρκτήριο λάκτισμα για τον ξέφρενο χορό των ορμονών μου. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει το πόσο μαγικά επηρέαζε το μυαλό και το σώμα μου, απλώς το ζούσα και το δεχόμουν ως θέσφατο και δόγμα. Κάτι που μου συνέβαινε και δεν έψαχνα να βρω τρόπους για να το εξηγήσω. Έβλεπα και άκουγα καλύτερα, μύριζα και γευόμουν κάθε στιγμή με την δίψα του ανθρώπου που φοβάται ότι θα είναι και η τελευταία φορά.
Ο Στέφανος είχε το ντέφι, το χτυπούσε, εγώ χόρευα και στο τέλος εκείνος μάζευε τα «λεφτά»…
Την ημέρα που τον συνάντησα ξανά, ήταν τόσο μεγάλη η έξαψή μου που δεν επέτρεπε - τέτοιου είδους - δεύτερες σκέψεις να εισβάλουν στο συνειδητό μου. Ακόμη κι αν ένιωθα ότι το αφύσικο και το παράλογο χαρακτήριζε κάθε λεπτομέρεια της σχέσης αυτής, το κράτησα θαμμένο μέσα μου και δεν το ανέσυρα παρά πολλά χρόνια μετά, εξαναγκάζοντας τον εαυτό μου να το παραδεχθεί.
Κρατούσα σφιχτά το χέρι του, σαν παιδί που φοβόταν μην χάσει τον δρόμο και τον άφηνα να μου συστήσει πράγματα και μέρη, που είχα αντικρύσει χιλιάδες φόρες πριν, αλλά τώρα, μετά από το δικό του άγγιγμα, μου φαινόταν πρωτόγνωρα και μαγικά.
Όλα όσα είχα σκεφτεί, για τις σχέσεις και τους άνδρες, για την θέση μου μέσα στον κόσμο, τα θέλω και τα όνειρά μου, δεν είχαν καμία σημασία. Οτιδήποτε είχα ζήσει, μέχρι εκείνη την μοιραία συνάντηση με το πεπρωμένο μου, είχε ακυρωθεί και ξεριζωθεί βίαια από μέσα μου χωρίς όμως να αφήσει κανένα ακάλυπτο κενό.
Η πληθωρική του παρουσία εισέρεε μέσα μου, με κάλυπτε, με πλημύριζε και μετά ξεχείλιζε και με έπνιγε. Με έφτανε στα όρια μου, με ωθούσε να τα σπάσω και μετά, λίγο πριν γίνω ένα με την τρέλα και τον παραλογισμό, εκείνος λες και το ένιωθε, αποχωρούσε από το οπτικό μου πεδίο. Εξαφανιζόταν, όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί. Με ένα γρήγορο φευγαλέο χάδι στην άκρη των χειλιών μου.

Μια μέρα ολόκληρη κράτησε η δεύτερη συνάντηση μου μαζί του. Επί 24 ώρες δεν χωρίσαμε λεπτό. Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να τον αγγίζω, που ακόμη κι όταν δεν έχωνα το χέρι μου μέσα στο δικό του, φρόντιζα να κρατιέμαι από πάνω του, όπως ο ναυαγός από την μοναδική του ελπίδα για επιβίωση. Σε όλη την διάρκεια ένιωθα να υπερίπταμαι λίγο πιο πάνω από το έδαφος, σαν hovercraft και οι βασικές μου ανάγκες είχαν περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα. Δεν θυμάμαι να έφαγα και να ήπια οτιδήποτε ή να έκλεισα τα μάτια μου, έστω και για λίγα λεπτά… Δεν θα έλεγα πως πήρε τον έλεγχο του κορμιού – του οργασμού, της πείνας μου, της μάρκας των τσιγάρων μου - και του μυαλού μου, εγώ του τον παρέδωσα, χωρίς να το σκεφτώ για δευτερη φορά, σαν να ξεφορτωνόμουν έτσι το βάρος της ευθύνης και των αποφάσεων για την ζωή και το μέλλον μου.
Από μικρό παιδί άκουγα την έκφραση « βρήκα το άλλο μου μισό», κι ενώ το ήλπιζα, σε μένα δεν είχε ακόμη συμβεί. Ποτέ δεν είχα φιλήσει κάποιον με τα μάτια ανοιχτά «για να μην χάσω ούτε ένα του καρέ», ποτέ δεν είχα νιώσει το κενό που σου αφήνει ακόμη και μια δίλεπτη απουσία, ποτέ δεν είχα χαθεί μέσα σε ένα βλέμμα. Και τώρα, είχε έρθει εκείνος, όχι για να με συμπληρώσει, όπως περίμενα, αλλά για να με απορροφήσει και να με καταπιεί. Μια μαύρη τρύπα, που με ρούφηξε και με ξέβρασε στην άλλη της πλευρά, μετατρέποντάς με σ’ ένα μάτσο από διασπασμένα μόρια. Και το χειρότερο, κανείς, μα κανείς, δεν με είχε προετοιμάσει ποτέ γι αυτό που με περίμενε.

Όταν τον αποχαιρέτησα, στο τέλος εκείνης της περίφημης μέρας, άδειασα ξαφνικά. Ένιωσα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν, τα μάτια μου σκοτείνιασαν και η ανάγκη μου για φαγητό, νερό και ύπνο έγινε σχεδόν μαρτυρική.
Στον δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι μου κι ενώ στα χείλη μου έκαιγε ακόμη ο αποχαιρετισμός του, συνειδητοποίησα πως αυτό το άγγιγμα ήταν ότι πιο κοντινότερο, αλλά δεν ήταν καν φιλί.
Η συνάντηση μας είχε τελειώσει κι εγώ είχα μείνει πάλι μόνη και κενή, σαν μικρό εξαρτημένο παιδί, κρατημένη από την μία και μοναδική υπόσχεση που είχα καταφέρει να του αποσπάσω πάνω σε μια στιγμή αδυναμίας. Θα τον ξανάβλεπα σύντομα. Πολύ σύντομα…

"Εκμεταλλευόμαστε τις ψυχές που μας χαρίζονται σε στιγμές αδυναμίας. Βουτάμε με ηδονή μέσα σε θάλασσες από λόγια και ματιές, σε καταρράκτες από υποσχέσεις που απογειώνουν τον εγωισμό και την ματαιοδοξίας μας και ξεχνάμε, πως το μεγαλείο της αθανασίας που αισθανόμαστε, είναι μια προσφορά εντελώς παροδική και έχει ημερομηνία λήξεως. Συνήθως, καταναλώνουμε αλόγιστα τον αέρα που διατηρούμε στα πνευμόνια μας κατά την διάρκεια μιας τέτοιας κατάδυσης, έτσι η ανάδυση αποδεικνύεται ανέφικτη χωρίς την βοήθεια ενός χεριού που με περισσή αυτοθυσία θα μας τραβήξει στην επιφάνεια, θα μας σώσει και θα μας δώσει την ευκαιρία να διαπράξουμε ακόμη μεγαλύτερα λάθη και εγκλήματα..."

4. πάρτ- φορ

Χρειάστηκαν λίγες μέρες, με πολλά άυπνα βράδια και άδεια, ανόρεχτα πρωινά, για να συνειδητοποιήσω ότι με τον Στέφανο ή σχέση μας συνέχισε να παραμένει αυστηρά πλατωνική. Δεν είχαμε κάνει σεξ, αλλά κι ούτε είχαμε ανταλλάξει κανενός είδους σωματικά υγρά. Το μυαλό μου ήταν θολωμένο, δεν είχα διάθεση να κάνω οτιδήποτε ή να μιλήσω στον οποιονδήποτε για όσα μου συνέβαιναν. Τι να έλεγα άλλωστε και ποιος θα με πίστευε. Έτσι έκλεισα τα γεγονότα εκείνης της μέρας σε μια άκρη του μυαλού μου και συνέχισα, όπως και την πρώτη φορά, να ζω χωρίς εκείνον.
Και μπορεί να σας φαίνεται τρελό, όμως ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτήθηκα που πήγαινε όταν έφευγε, που ζούσε, ποιος ήταν πραγματικά και τι ήθελε από μένα…

Για να πω την αλήθεια, αυτό δεν ήταν κάτι που μου συνέβαινε πρώτη φορά, διέθετα επαγγελματικό στον τομέα των πλατωνικών σχέσεων και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση. Είχα προσκολληθεί και στο παρελθόν, σε κάποιον που δεν μπορούσα να αποκτήσω, εκείνος όμως ήταν ένας έρωτας εφηβικός, περισσότερο θαυμασμός θα έλεγα, χωρίς δίνες στο στομάχι και ίλιγγους στο κεφάλι κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Αλεξάκη…

Τον γνώριζαν ακόμη και οι πέτρες, ασχέτως αν εκείνος δεν έμαθε ποτέ τον ίδιο του τον εαυτό. O Αλέξανδρος, το μεγάλο αλάνι…
Οι άνδρες ήθελαν να γίνουν φίλοι του, αυτό ίσχυε ακόμη και για τους ορκισμένους εχθρούς του, οι γυναίκες ερωμένες του, χωρίς να τις απασχολεί εάν για αυτόν θα σήμαιναν απλώς μια ακόμη γραμμή στο τοίχο των ερωτικών του κατακτήσεων. Κι αυτό ίσχυε ακόμη και για τις γυναίκες των φίλων του, πόσο μάλλον για τις γυναίκες των πρώην ορκισμένων έχθρων του. Όλες, ανεξαιρέτως έκοβαν φλέβες. Όλες, ακόμη κι εμείς…
Ο Αλέξανδρος, γνωστότερος ως Αλεξάκης δεν είχε στεγανά, δεν είχε όρια, ούτε ταμπού, δεν φοβόταν. Αν μια γυναίκα ήθελε να κατακτηθεί, εκείνος ένιωθε την υποχρέωση να συνδράμει βοηθώντας να πραγματοποιήσει την φαντασίωση της. Δεν είχε ηθικές αναστολές, εκτός από μία… Δεν πλησίαζε ποτέ τις κολλητές φίλες της μονάκριβης και αγαπημένης μικρής του αδελφής.
Τι κι αν εμείς, όπως όλες οι υπόλοιπες γυναίκες, είχαμε τις δικές μας φαντασιώσεις; Για «κακή» μας τύχη ανήκαμε στο μικρό εκείνο κομμάτι του γυναίκειου πληθυσμού που ο Αλεξάκης, λόγω της μίας και μοναδικής αυτής ηθικής αναστολής, δεν θα άγγιζε ποτέ, ούτε με την άκρη της περιβόητης γλώσσας του... Ήμασταν οι κολλητές της αδελφής του της Λίνας, φίλες από παιδιά, η ιερή τετράδα, έτσι μας αποκαλούσαν όλοι.

Από πολύ νωρίς αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς σήμαινε εκείνος για τους υπόλοιπους ανθρώπους, πόσο μάλλον για μας που μας θεωρούσε οικογένεια του. Μας φρόντιζε και μας προστάτευε κι εμείς απολαμβάναμε στο έπακρο την αίγλη του ονόματος του. Κάνεις δεν διανοούνταν όχι μόνο να μας κάνει «στραβή», αλλά ούτε καν να μας κουτσομπολέψει πίσω από την πλάτη μας! Οι πόρτες, όπου κι αν πηγαίναμε, ήσαν ανοιχτές. Όσο γελοίο κι αν μου φαίνεται τώρα, εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ σημαντικό το πρώτο τραπέζι πίστα, το κερασμένο μπουκάλι, η πρόσκληση για κάθε πριβέ πάρτι που γινόταν στην πόλη. Οι γυναίκες μας προσέγγιζαν γιατί ήμασταν φίλες του και οι άνδρες για τον ίδιο ακριβώς λόγο…
Ακόμη και στο σχολειό τυγχάναμε ευνοϊκής μεταχείρισης, χάρη στον φύλακα άγγελό μας. Κατά την διάρκεια της σχολικής του ζωής, ο ένας και μοναδικός πρωταγωνιστής των υγρών ονείρων μας, είχε «ταχτοποιήσει» σεξουαλικά εκτός από μαθήτριες και ουκ ολίγες καθηγήτριες της μέσης εκπαίδευσης. Έτσι η εφηβεία μας κύλισε όμορφα, εύκολα, ανέφελα. Αυτό που νιώθαμε το ονομάζαμε αδελφική αγάπη κι ας ξέραμε ότι ήταν περισσότερο ανικανοποίητος πόθος, ένοχη επιθυμία. Πιστές σε μια σιωπηρή συμφωνία δεν κουβεντιάσαμε ποτέ μεταξύ μας ανοιχτά για αυτό το θέμα. Οι ματιές που ανταλλάσσαμε, όλο κρυφά νοήματα, πίσω από την πλάτη της Λίνας όταν γινόταν και η παραμικρή αναφορά στο όνομά του, έδειχνε το βαθμό συναισθηματικής εμπλοκής της καθεμιάς μας. Μονόπλευρα, υπόγεια, σχεδόν ασυνείδητα.
Ήμουν η πιο σκληρή, η πιο ψύχραιμη. Αν λοιπόν κρίνω από το επώδυνο τρόπο με τον οποίον βίωνα την περίεργη αυτή κατάσταση αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα θα ήταν το ίδιο, αν όχι δυσκολότερα, για τις άλλες δύο…

Κι όμως, με έκπληξη τώρα ανακάλυπτα, πως αυτό που ένιωθα για τον Στέφανο, ξεπερνούσε κατά πολύ τα όποια συναισθήματα μου για τον Αλέξη μετατρέποντας εκείνον τον έρωτα σε απλό ενθουσιασμό και τον έκαναν να μοιάζει με παιδική ανοησία, με ανώριμο καπρίτσιο ενός αρχάριου στον έρωτα.
Έτσι ο Αλέξης τοποθετήθηκε σωστά μέσα στην καρδιά μου, στην θέση που πάντα θα έπρεπε να βρίσκεται. Έγινε ο φίλος, ο μεγάλος μου αδερφός, αυτός που μου κράτησε τον χέρι, που με σήκωσε όταν μερικούς μήνες μετά οι αποκαλύψεις για τον Στέφανο, αιφνίδιες και καταιγιστικές, εξόντωσαν κάθε πιθανότητα επιστροφής στην προηγούμενη ανέφελη ζωή μου.

(η συνέχεια λίγο μετά το απόγευμα...)

Labels: e-Άρλεκιν

Αύριο, μετά από απαιτήσεις και εγκλήσεις του πολυάριθμου αναγνωστικού μου κοινού θα μιλήσω για το blog μου στο GGD. Αν το χάσετε, εσείς θα χάσετε!

Αν θέλετε κάτι να πετάξετε φέρτε μαζί σας φρούτα, λαχανικά και γιαούρτια. Το blog μου κι εγώ, υποφέρουμε από καραμπινάτη ίωση –που φεύγει και ξανάρχεται- και έχουμε ανάγκη από καλή και φυσική τροφή…

(διάβασε παρακάτω για λεπτομέρειες...)

Tα Girl Geek Dinners σας καλωσορίζουν στο 12o GGD, με ενδιαφέρουσες ομιλίες από πολύ σημαντικούς ομιλητές.

Πού: Microsoft Innovation Center, Βασιλίσσης Σοφίας 103 (περιοχή Πλατεία Μαβίλη) Αθήνα.

Πότε:
την Δευτέρα 26 Οκτωβρίου, στις 18.00.

Ποιοί και τι:
18.00-18.30: Προσέλευση.

18.30-18.35: Καλωσόρισμα στο 12ο Girl Geek Dinner από τη Δέσποινα Μπακιρτζή.

18.35-18.55: http://vatraxokoritso.blogspot.com/ ή αλλιώς Βατραχοκόριτσο. Μία από τις παλαιότερες γυναίκες bloggers στην Ελλάδα (Οκτώβριος 2005), η Κατερίνα Πόντη, θα μας «εκμυστηρευτεί» τους δικούς τους λόγους που την παρακίνησαν να δημιουργήσει τον προσωπικό της χώρο στο Internet, τις εμπειρίες της μέσα από αυτή την ιντερνετική σχέση, καθώς και ποιες είναι σήμερα οι συνθήκες που επικρατούν.

18.55-19.15: http://www.startupday.gr/ «Μία επιτροπή επενδυτών, ενεργοί και πετυχημένοι επιχειρηματίες, περιμένουν να ακούσουν την ιδανική ιδέα, με διάθεση να επενδύσουν σε αυτή που θεωρούν καλύτερη! 16 νέοι φιλόδοξοι επιχειρηματίες (start-ups), προσπαθούν σε λίγη μόνο ώρα, να κερδίσουν την προσοχή τους και τα χρήματά τους! Μπορεί κάποιος από τους φιλόδοξους επιχειρηματίες να πείσει ότι αξίζει την επένδυση;» Για αυτή την ωραία ιδέα θα μας ενημερώσει ο υπεύθυνος της διοργάνωσης, Απόστολος Αϊβαλής .

19.15-19.35: “Women and Technology in the World”: Ο Δρ Γιάννης Λάριος Αντιπρόεδρος στο Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας, θα μας ενημερώσει για τα πρόσφατα πολύ σημαντικά αποτελέσματα των ερευνών που αφορούν τις Γυναίκες και τη σχέση τους με την Τεχνολογία.

19.35-20.30: Dinner, Drinks και… απεριόριστο networking!

Οι συμμετέχοντες:
Κατά βάση γυναίκες, αλλά και άνδρες (προτιμούμε να συνοδεύονται από γυναίκα), maximum μέχρι 100 συμμετέχοντες.

Κόστος συμμετοχής: ΔΩΡΕΑΝ

Dress code: be yourself :-)
Ο στόχος:
το networking γυναικών και η ενημέρωσή τους για τις νέες τεχνολογίες, τις καινοτομίες, το Internet και η διάδοση νέων, φρέσκων ιδεών και οραμάτων!

Get involved: Οι ομιλητές περιμένουν με ανυπομονησία, από τώρα, τις απορίες και ερωτήσεις σας, τις οποίες μπορείτε να στέλνετε εδώ.

Εξασφαλίστε έγκαιρα τη συμμετοχή σας στο facebook event.

4 χρόνια -και μια μέρα- ακριβώς πριν, έγραψα εδώ για πρώτη φορά. Το blog αυτό –χωρίς να υπερβάλω- μου έσωσε και μου άλλαξε την ζωή, μου επέστρεψε την ψυχική μου ισορροπία. Όταν μοιράζεσαι το βάρος -ακόμη και με αγνώστους- ξαφνικά παύει να είναι φορτίο βαρύ κι ασήκωτο.
Ευχαριστώ όσους με διάβασαν έστω και μια φορά στα τόσα χρόνια, έπαιξαν κι αυτοί με την σειρά τους, έστω και ερήμην τους, ένα μικρό ή μεγάλο ρόλο στο παιχνίδι της ζωή… Της δικής μου ζωής.

Κ.

Labels: για μένα

σκέφτομαι, να ανεβάσω το παρτ φάιβ! θέλετε?

Χρειάστηκαν λίγες μέρες, με πολλά άυπνα βράδια και άδεια, ανόρεχτα πρωινά, για να συνειδητοποιήσω ότι με τον Στέφανο ή σχέση μας συνέχισε να παραμένει αυστηρά πλατωνική. Δεν είχαμε κάνει σεξ, αλλά κι ούτε είχαμε ανταλλάξει κανενός είδους σωματικά υγρά. Το μυαλό μου ήταν θολωμένο, δεν είχα διάθεση να κάνω οτιδήποτε ή να μιλήσω στον οποιονδήποτε για όσα μου συνέβαιναν. Τι να έλεγα άλλωστε και ποιος θα με πίστευε. Έτσι έκλεισα τα γεγονότα εκείνης της μέρας σε μια άκρη του μυαλού μου και συνέχισα, όπως και την πρώτη φορά, να ζω χωρίς εκείνον.

Και μπορεί να σας φαίνεται τρελό, όμως ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτήθηκα που πήγαινε όταν έφευγε, που ζούσε, ποιος ήταν πραγματικά και τι ήθελε από μένα…

Για να πω την αλήθεια, αυτό δεν ήταν κάτι που μου συνέβαινε πρώτη φορά, διέθετα επαγγελματικό στον τομέα των πλατωνικών σχέσεων και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση. Είχα προσκολληθεί και στο παρελθόν, σε κάποιον που δεν μπορούσα να αποκτήσω, εκείνος όμως ήταν ένας έρωτας εφηβικός, περισσότερο θαυμασμός θα έλεγα, χωρίς δίνες στο στομάχι και ίλιγγους στο κεφάλι κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Αλεξάκη…

Τον γνώριζαν ακόμη και οι πέτρες, ασχέτως αν εκείνος δεν έμαθε ποτέ τον ίδιο του τον εαυτό. O Αλέξανδρος, το μεγάλο αλάνι…

Οι άνδρες ήθελαν να γίνουν φίλοι του, αυτό ίσχυε ακόμη και για τους ορκισμένους εχθρούς του, οι γυναίκες ερωμένες του, χωρίς να τις απασχολεί εάν για αυτόν θα σήμαιναν απλώς μια ακόμη γραμμή στο τοίχο των ερωτικών του κατακτήσεων. Κι αυτό ίσχυε ακόμη και για τις γυναίκες των φίλων του, πόσο μάλλον για τις γυναίκες των πρώην ορκισμένων έχθρων του. Όλες, ανεξαιρέτως έκοβαν φλέβες. Όλες, ακόμη κι εμείς…

Ο Αλέξανδρος, γνωστότερος ως Αλεξάκης δεν είχε στεγανά, δεν είχε όρια, ούτε ταμπού, δεν φοβόταν. Αν μια γυναίκα ήθελε να κατακτηθεί, εκείνος ένιωθε την υποχρέωση να συνδράμει βοηθώντας να πραγματοποιήσει την φαντασίωση της. Δεν είχε ηθικές αναστολές, εκτός από μία… Δεν πλησίαζε ποτέ τις κολλητές φίλες της μονάκριβης και αγαπημένης μικρής του αδελφής.

Τι κι αν εμείς, όπως όλες οι υπόλοιπες γυναίκες, είχαμε τις δικές μας φαντασιώσεις; Για «κακή» μας τύχη ανήκαμε στο μικρό εκείνο κομμάτι του γυναίκειου πληθυσμού που ο Αλεξάκης, λόγω της μίας και μοναδικής αυτής ηθικής αναστολής, δεν θα άγγιζε ποτέ, ούτε με την άκρη της περιβόητης γλώσσας του... Ήμασταν οι κολλητές της αδελφής του της Λίνας, φίλες από παιδιά, η ιερή τετράδα, έτσι μας αποκαλούσαν όλοι.

Από πολύ νωρίς αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς σήμαινε εκείνος για τους υπόλοιπους ανθρώπους, πόσο μάλλον για μας που μας θεωρούσε οικογένεια του. Μας φρόντιζε και μας προστάτευε κι εμείς απολαμβάναμε στο έπακρο την αίγλη του ονόματος του. Κάνεις δεν διανοούνταν όχι μόνο να μας κάνει «στραβή», αλλά ούτε καν να μας κουτσομπολέψει πίσω από την πλάτη μας! Οι πόρτες, όπου κι αν πηγαίναμε, ήσαν ανοιχτές. Όσο γελοίο κι αν μου φαίνεται τώρα, εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ σημαντικό το πρώτο τραπέζι πίστα, το κερασμένο μπουκάλι, η πρόσκληση για κάθε πριβέ πάρτι που γινόταν στην πόλη. Οι γυναίκες μας προσέγγιζαν γιατί ήμασταν φίλες του και οι άνδρες για τον ίδιο ακριβώς λόγο…

Ακόμη και στο σχολειό τυγχάναμε ευνοϊκής μεταχείρισης, χάρη στον φύλακα άγγελό μας. Κατά την διάρκεια της σχολικής του ζωής, ο ένας και μοναδικός πρωταγωνιστής των υγρών ονείρων μας, είχε «ταχτοποιήσει» σεξουαλικά εκτός από μαθήτριες και ουκ ολίγες καθηγήτριες της μέσης εκπαίδευσης. Έτσι η εφηβεία μας κύλισε όμορφα, εύκολα, ανέφελα. Αυτό που νιώθαμε το ονομάζαμε αδελφική αγάπη κι ας ξέραμε ότι ήταν περισσότερο ανικανοποίητος πόθος, ένοχη επιθυμία. Πιστές σε μια σιωπηρή συμφωνία δεν κουβεντιάσαμε ποτέ μεταξύ μας ανοιχτά για αυτό το θέμα. Οι ματιές που ανταλλάσσαμε, όλο κρυφά νοήματα, πίσω από την πλάτη της Λίνας όταν γινόταν και η παραμικρή αναφορά στο όνομά του, έδειχνε το βαθμό συναισθηματικής εμπλοκής της καθεμιάς μας. Μονόπλευρα, υπόγεια, σχεδόν ασυνείδητα.

Ήμουν η πιο σκληρή, η πιο ψύχραιμη. Αν λοιπόν κρίνω από το επώδυνο τρόπο με τον οποίον βίωνα την περίεργη αυτή κατάσταση αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα θα ήταν το ίδιο, αν όχι δυσκολότερα, για τις άλλες δύο…

Κι όμως, με έκπληξη τώρα ανακάλυπτα, πως αυτό που ένιωθα για τον Στέφανο, ξεπερνούσε κατά πολύ τα όποια συναισθήματα μου για τον Αλέξη μετατρέποντας εκείνον τον έρωτα σε απλό ενθουσιασμό και τον έκαναν να μοιάζει με παιδική ανοησία, με ανώριμο καπρίτσιο ενός αρχάριου στον έρωτα.

Έτσι ο Αλέξης τοποθετήθηκε σωστά μέσα στην καρδιά μου, στην θέση που πάντα θα έπρεπε να βρίσκεται. Έγινε ο φίλος, ο μεγάλος μου αδερφός, αυτός που μου κράτησε τον χέρι, που με σήκωσε όταν μερικούς μήνες μετά οι αποκαλύψεις για τον Στέφανο, αιφνίδιες και καταιγιστικές, εξόντωσαν κάθε πιθανότητα επιστροφής στην προηγούμενη ανέφελη ζωή μου.

Labels: Άρλεκιν

(συνέχεια από τα προηγούμενα)

Το άρπαγμα από τον λαιμό που μου έκανε ο Στέφανος - αμέσως μετά από το χάδι με τα ακροδάχτυλα του στην άκρη των χειλιών μου - με ξάφνιασε. Ήταν τόσο κόντρα σε αυτό που περίμενα, μετά από έναν χρόνο απουσίας… Τα μάτια μου πετάχτηκαν έξω, η ανάσα μου κόπηκε, σχεδόν έχασα το φως μου. Ο αιφνιδιασμός, όχι μόνον ο λεκτικός, ήταν το μεγάλο του ατού άλλωστε… Κι όπως ήμουν καθισμένη, με τα μακριά του δάχτυλα τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό μου, εκείνος ακούμπησε το στόμα του στο αφτί μου και μου ψιθύρισε, «μου έλειψες όσο ακριβώς σου έλειψα», αμέσως μετά χαλάρωσε το σφίξιμο, με σήκωσε όρθια και μ’ έκλεισε σε μια αγκαλιά τόσο οικία που θα νόμιζε κανείς ότι μπαινόβγαινα μέσα σε αυτή μια ολόκληρη ζωή…

Οι αισθήσεις μου πάντα οξυνόταν από την στιγμή που τον συναντούσα. Αρχικά, δεν είχα αντιλήφθη ότι η δική του παρουσία λειτουργούσε ως εναρκτήριο λάκτισμα για τον ξέφρενο χορό των ορμονών μου. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει το πόσο μαγικά επηρέαζε το μυαλό και το σώμα μου, απλώς το ζούσα και το δεχόμουν ως θέσφατο και δόγμα. Κάτι που μου συνέβαινε και δεν έψαχνα να βρω τρόπους για να το εξηγήσω. Έβλεπα και άκουγα καλύτερα, μύριζα και γευόμουν κάθε στιγμή με την δίψα του ανθρώπου που φοβάται ότι θα είναι και η τελευταία φορά.
Ο Στέφανος είχε το ντέφι, το χτυπούσε, εγώ χόρευα και στο τέλος εκείνος μάζευε τα «λεφτά»…
Την ημέρα που τον συνάντησα ξανά, ήταν τόσο μεγάλη η έξαψή μου που δεν επέτρεπε - τέτοιου είδους - δεύτερες σκέψεις να εισβάλουν στο συνειδητό μου. Ακόμη κι αν ένιωθα ότι το αφύσικο και το παράλογο χαρακτήριζε κάθε λεπτομέρεια της σχέσης αυτής, το κράτησα θαμμένο μέσα μου και δεν το ανέσυρα παρά πολλά χρόνια μετά, εξαναγκάζοντας τον εαυτό μου να το παραδεχθεί.
Κρατούσα σφιχτά το χέρι του, σαν παιδί που φοβόταν μην χάσει τον δρόμο και τον άφηνα να μου συστήσει πράγματα και μέρη, που είχα αντικρύσει χιλιάδες φόρες πριν, αλλά τώρα, μετά από το δικό του άγγιγμα, μου φαινόταν πρωτόγνωρα και μαγικά.
Όλα όσα είχα σκεφτεί, για τις σχέσεις και τους άνδρες, για την θέση μου μέσα στον κόσμο, τα θέλω και τα όνειρά μου, δεν είχαν καμία σημασία. Οτιδήποτε είχα ζήσει, μέχρι εκείνη την μοιραία συνάντηση με το πεπρωμένο μου, είχε ακυρωθεί και ξεριζωθεί βίαια από μέσα μου χωρίς όμως να αφήσει κανένα ακάλυπτο κενό.
Η πληθωρική του παρουσία εισέρεε μέσα μου, με κάλυπτε, με πλημύριζε και μετά ξεχείλιζε και με έπνιγε. Με έφτανε στα όρια μου, με ωθούσε να τα σπάσω και μετά, λίγο πριν γίνω ένα με την τρέλα και τον παραλογισμό, εκείνος λες και το ένιωθε, αποχωρούσε από το οπτικό μου πεδίο. Εξαφανιζόταν, όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί. Με ένα γρήγορο φευγαλέο χάδι στην άκρη των χειλιών μου.

Μια μέρα ολόκληρη κράτησε η δεύτερη συνάντηση μου μαζί του. Επί 24 ώρες δεν χωρίσαμε λεπτό. Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να τον αγγίζω, που ακόμη κι όταν δεν έχωνα το χέρι μου μέσα στο δικό του, φρόντιζα να κρατιέμαι από πάνω του, όπως ο ναυαγός από την μοναδική του ελπίδα για επιβίωση. Σε όλη την διάρκεια ένιωθα να υπερίπταμαι λίγο πιο πάνω από το έδαφος, σαν hovercraft και οι βασικές μου ανάγκες είχαν περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα. Δεν θυμάμαι να έφαγα και να ήπια οτιδήποτε ή να έκλεισα τα μάτια μου, έστω και για λίγα λεπτά… Δεν θα έλεγα πως πήρε τον έλεγχο του κορμιού – του οργασμού, της πείνας μου, της μάρκας των τσιγάρων μου - και του μυαλού μου, εγώ του τον παρέδωσα, χωρίς να το σκεφτώ για δευτερη φορά, σαν να ξεφορτωνόμουν έτσι το βάρος της ευθύνης και των αποφάσεων για την ζωή και το μέλλον μου.
Από μικρό παιδί άκουγα την έκφραση « βρήκα το άλλο μου μισό», κι ενώ το ήλπιζα, σε μένα δεν είχε ακόμη συμβεί. Ποτέ δεν είχα φιλήσει κάποιον με τα μάτια ανοιχτά «για να μην χάσω ούτε ένα του καρέ», ποτέ δεν είχα νιώσει το κενό που σου αφήνει ακόμη και μια δίλεπτη απουσία, ποτέ δεν είχα χαθεί μέσα σε ένα βλέμμα. Και τώρα, είχε έρθει εκείνος, όχι για να με συμπληρώσει, όπως περίμενα, αλλά για να με απορροφήσει και να με καταπιεί. Μια μαύρη τρύπα, που με ρούφηξε και με ξέβρασε στην άλλη της πλευρά, μετατρέποντάς με σ’ ένα μάτσο από διασπασμένα μόρια. Και το χειρότερο, κανείς, μα κανείς, δεν με είχε προετοιμάσει ποτέ γι αυτό που με περίμενε.

Όταν τον αποχαιρέτησα, στο τέλος εκείνης της περίφημης μέρας, άδειασα ξαφνικά. Ένιωσα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν, τα μάτια μου σκοτείνιασαν και η ανάγκη μου για φαγητό, νερό και ύπνο έγινε σχεδόν μαρτυρική.
Στον δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι μου κι ενώ στα χείλη μου έκαιγε ακόμη ο αποχαιρετισμός του, συνειδητοποίησα πως αυτό το άγγιγμα ήταν ότι πιο κοντινότερο, αλλά δεν ήταν καν φιλί.
Η συνάντηση μας είχε τελειώσει κι εγώ είχα μείνει πάλι μόνη και κενή, σαν μικρό εξαρτημένο παιδί, κρατημένη από την μία και μοναδική υπόσχεση που είχα καταφέρει να του αποσπάσω πάνω σε μια
στιγμή αδυναμίας. Θα τον ξανάβλεπα σύντομα. Πολύ σύντομα…


-----------------------------------------------------------------
Εκμεταλλευόμαστε τις ψυχές που μας χαρίζονται σε στιγμές αδυναμίας. Βουτάμε με ηδονή μέσα σε θάλασσες από λόγια και ματιές, σε καταρράκτες από υποσχέσεις που απογειώνουν τον εγωισμό και την ματαιοδοξίας μας και ξεχνάμε, πως το μεγαλείο της αθανασίας που αισθανόμαστε, είναι μια προσφορά εντελώς παροδική και έχει ημερομηνία λήξεως. Συνήθως, καταναλώνουμε αλόγιστα τον αέρα που διατηρούμε στα πνευμόνια μας κατά την διάρκεια μιας τέτοιας κατάδυσης, έτσι η ανάδυση αποδεικνύεται ανέφικτη χωρίς την βοήθεια ενός χεριού που με περισσή αυτοθυσία θα μας τραβήξει στην επιφάνεια, θα μας σώσει και θα μας δώσει την ευκαιρία να διαπράξουμε ακόμη μεγαλύτερα λάθη και εγκλήματα.

Labels: Άρλεκιν